یاد باد آن روزگاران یاد باد

                                                                                           

براستی نارنین دراندیشه وگفتار،مگرچند صباحی دراین دیارتن تکیده دم از عقلانیت در تعاملات سیاسی نزدی وبه جد گریزان ازکنشی نبودی که جوهرعقل درآن کمیاب باشد ،حال با ما چه خواهی گفت که با تو وبعد از تو خرد به فهم تو نایاب کرده ایم.

 زرنگار برلوح دل نقش بس ماندگار، توکم گفتی ویا این جماعت یارای فهم اندیشه ای را نداشت که هزاره سوم را عهد مراد و مرید پروری نمی دانست وحال من سوز برکدامین ساز زنم که دست مایه دولتت یا مداحانی است آرمانگرا ویا هتاکانی است حرمت شکن و آنچه در حسرت نبودشان زانوی غم به بغل گرفته ایم نقادانی است واقع گرا.                                                 

عجین با اندیشه های ناب قبیله ای تو را بر اوج می نشانند وطائفه ای دری نزدیک تر از درگاه تو برای توجیه ندانم کاریهای خود سراغ ندارند ،و فهم اندک من گواه بر این ادعا است که تو نه اسلوب بر آن قبیله تراز کرده ای نه مهر به تائید فهم این طائفه کج اندیش زدی.           

باری دوست داشتنی ترین،نه مستی ومستوری یاران به ظفر مسرورت کرد،نه سرخوردگی کلوخ اندازان به شکست مغرورت،باری آنچه تو می خواستی وکمر بدان بستی وکمتر بدان توفیق یافتی خلق رشته الفتی بود بین این دوایل تا ایل سیلی گردد وبگسلد بند ازهر چه بستند بر پایمان برای رسیدن به اوج.                             

اما صدحیف یاران به باد دوی خوابیدنند که خردادش نامیدیم و بالا نشین مجلس شدند وخوان اصلاحات به یغما بردند واز یاد رفت که منصب ومسند به عاریت گرفته اند تاگره از کار خلق بگشایند نه جنگ زرگری به حفظ قدرت راه اندازند.

وکینه جویان کام درناکامیت وفراز در فرودت وقیام درقعودت یافتند وازهر دری بر این دولت تاختند تا به بحران گذرد عمر دولتی که غایت بر سعادت مردمش داشت.         

ختم کلام،بگذار اندیشه های پاردوکسیئکالم سر باز کند وبه صد نیاز به درگاه صاحب راز سر فرود آورد واز بزرگ دادار طلب کند که گرچه دولت آفتاب لب بامی است که به فلق آید وشفق رود اما امید که حضور سبز اندیشه هایت در حافظه تاریخی این دیار تا به حشر مستدام باد.  

پدر یتیمان کوفه

                                                                                                                                                                     فشار درس وتراکم کارهای اداری وآموزشی توام با ناخوشی احوال مدتی است امکان حضور مداوم در فضای دنیای مجازی را از این حقیر سلب کرده است امااین روزها روزهای است که باید نوشت و گذشتن ازکنار عظمت چنین روزهای به هر دلیل ممکن نشاید.

باری لیالی قدربه اقوالی شب نزول آیات رحمت وکتاب مغفرت ومنشور سعادت بشری است، مبارک شبهای که مغتنم فرصتی است برای نوشدن وحس تازه گی در عصر هبوط انسان .

واز یکسو شب ضربت خوردن مولی الموحدین علی علیه السلام است که حیات ومماتش درسی است ماندگاری برای بشر تا ابدیت تاریخ .

رادمردی که با مرگش آزادی وعدالت را در سوگی ابدی نشاند وبشریت را در حسرت وحرمان فراق ابر مردی فرو بردکه جرجی زیدان مسیحی دروصفش نوشت ((دنیا دیگر توان زایش فاتح خیبر و رویش اندیشه های ناب او را نخواهد داشت))

 براستی علی که بود که اینگونه در ذهن زمان جاری است وگذر زمان هر روز گرد وغبار از عیار وجوهره مردی می روبد که انگار دست ازلی برای حیات ابدی از او یگانه سمبلی ساخته تا بشردر عصر رویش آهن وبارش باروت از یاد نبرد فلسفه راستین حیات خویش را.

 باری مدارای پدر یتیمان کوفه با شیوخ نهروان که تا آخرین دم اجازه نداد به بهانه معاضدت با او دیناری از حق وحقوق آنان از بیت المال کم شود.

عدالتش در توریع مناصب ومنابع وسهم اندک خود وخویشان ازخوان گسترده بیت المال.

یا منشور حقوق بشری که برای مالک حاکم مصر نگاشت تا سرلوحه تعاملش با زیر دستان باشد میتواند همه الگوی رفتاری انسان هزاره سوم باشد.

           باری امیرکشور دل که قتلش را نیز منتصب به عدالتش کرده اند

                        ((علی قتله فی محراب بشدت عدله))      

 میزند پس لب او کاسه شیر

میکند چشم اشارت به اسیر

چه اسیری که همان قاتل اوست            

تو خدائی مگر ای دشمن دوست                                             

(بیاد پدر)

 

قلم به ساز تا سوز فراق شش ساله ات واگوئم واز الم به راز داران دلم قصه ها پردازم لیک نه قلم نای نوشتن داشت نه پسر تاب نگاشتن که به چند خط نتوان از دل نگران همیشه فردایم نگاشت اما به پاس رنج بی مزد ومنتت آن به که تقریر چند خطی از زنده یاد فریدون مشیری

حیف میدانم که دیگر .

 برنمی داری از آن خواب گران سر .

تا ببینی خردسال سالخورد خویش را.

کاین زمان چندان شجاعت یافته تابگوید.

راست میگفتی پدر