گفتمان سرنوشت

انتخابات دوردهم ریاست جمهوری در ایران ،تنها عرصه انتخاب بالاترین مقام اجرائی کشور نیست ، که اگر این بود شاهد این همه حساسیت از جانب نخبگان عرصه حکومتی وغیر حکومتی نبودیم. در اصل انتخابات اخیر عرصه هماوردی دو گفتمان متفاوت در سپهر سیاسی ایران است ، گفتمانی که تکیه بر آزموده های بشری دارد و مدیریت کلان جامعه را جز با تکیه بر عقلانیت، پایبندی به اخلاق ونگاه عالمانه به تعاملات در حوزه روابط داخلی وتعاملات بین المللی میسر نمیداند ودر مقابل گفتمان حاکمی که به آزمون وخطا در عرصه مدیریتی بیش از هر آزموده بشری پایبند است و عرصه بین المللی را صحنه هماوردی خود با نیروهای میداند که گاه زائیده ذهن توهم زای اوست و از این رو هیچ ابائی از ماجراجوئی در صحنه بین المللی بدون توجه به سود وزیان ناشی از اینگونه رفتارها ندارد .

نگاه مدرن عقلانیت محور وسنتی ائدلوگ زده که انتخابات اخیر به میدان هماوردی این دو گفتمان تبدیل شده است.اوج تقابل این دو پارادیم مدیریتی را میتوان در تبلیغات دور دهم ریاست جمهوری به عیان دید ،آنجا که برای یکی اخلاق پایبند بر عقلانیت کنترل کننده تعاملاتش با رقیبان است وبه دلیل صیانت از اخلاق در حوزه عمومی همواره ابزاری محدود اما معقول برای دست یابی به اهداف در اختیاردارد و رقیبی که غایتش دست یابی به قدرت است و نوع رویکردش به قدرت تمام رفتارها وابزارهایش را تحت تاثیر قرار داده است .

دو گفتمانی  که یکی از موضع فرادستی تمام عملکردش را بری از هر عیب ونقص می داند و تلاش دارد بدیهات را با اعداد و ارقام مجعول توجیه کند ونگاه تصلب گرایانه اش در این حوزه حتی الیت حاکم را متوجه خطرات ناشی از استمرار این نوع مدیریت سیاسی در فضای امروزین ایران کرده است در مقابل گفتمان تلورانس محور ونسبی گرای که برون داده های ذهن بشری را عجین با کاستی وناراستی میداند و این کاستیها را در عرصه تضارب آرا قابل ترمیم .

گفتمان توده محوری که با قطع امید از حمایت دهکهای فرهنگی واقتصادی بالای جامعه ، تمام پتانسیل خود را این روزها صرف تحریک وتهییج طبقات پائین جامعه میکند وناخواسته بر شکاف های موجود در جامعه متکثر ایران دامن می زند.

اما ایرانیان روزهای سرنوشت سازی پیش رو دارند و در 22 خرداد مجبور به تائید یکی از این دو گفتمان سیاسی در سپهر سیاسی ایران است وآینده کشورمان وابستگی عجیبی به انتخاب یکی از این دو گفتمان دارد .

اما امید که انتخابمان ، انتخاب گفتمان عقلانیت محوری باشد که عملکردش تضمین کننده فردای خوب برای کودکانمان است.

سیاست مدار پراگماتیست

این روزها هرچه به انتخابات نزدیکتر می شویم زوایای بیشتر از شخصیت میرحسین موسوی برایم آشکارتر میشود و این برای من که حتی با تردید او را به عنوان آلترناتیواصلاحات بعد از خاتمی برگزیده بودم موضوع عجیبی است .

شاید این مدت کوتاه برای امثال من فرصتی بزرگ بود تا دریابم اوجزمعدود سیاستمداران پراگماتیستی است که بیش از آنکه حرف بزند، فضا برای عمل می خواهد و براین سیاق تلاش دارد تا حد امکان از تزاید مطالبات مردم وخلق اتوپیای آرمانی برای آنان بپرهیزد

- فضیلت اخلاقی او مهاری بر رفتار سیاسی اش است و نمیخواهد هدف توجیه گر ابزارش باشد در حالی که رقیبش آسمان به ریسمان می بافد تا ازاین آشفته بازار توشه ای از قدرت برای خود برچیند

- آنگونه سخن می گوید که انگار نه در مقام یک کاندیدای انتخاباتی بلکه در مقام اولین شخص اجرایی مملکت نشسته است و به همین دلیل در این مدت جز بر اصولی که بدان پایبند است هیچ واژه مردم فریبی برزبان نرانده است،نه داعیه سپردن عرصه مدیریتی به جوانان دارد ، نه حل یک شبه معضلات اقتصادی را شاه بیت سخنان خود کرده است ونه از نفت سر سفره مردم سخن ساز میکند بلکه دل نگران کوچک شدن سفره مردم است و تلاش دارد تا نگذارد تنگی معاش مردم مذبح فضیلت های اخلاقی اشان باشد  

-آرام است وسر به زیرو نمودی از حیای شرقی ، آنگونه که حتی در مقابل بد اخلاقیهای رقیبش به وقت گرو گرفتن ناموس در قاموس سیاست، رنگ می بازد و چهره در هم می کشد اما کرامت وشان در پیش خلق نمی بازد

باری بیش از این در باب او میتوان نگاشت اما بگذار گرد وغبار انتخابات بخوابد وگذر زمان خود عیار مردان عرصه سیاست بنمایاند.

...

اما امید که فردای کشورمان به سبزی اندیشه های مردانی ایچنین مزین گردد.