مدل چینی

فردای روزی که دانشجویان دانشگاه پکن به منظور اعتراض به فضای بسته سیاسی حاکم برچین در میدان( تین آنمن ) پکن گرد آمدند رسانه های خبری جهان افزون بر بیشمار افرادی که دراین جریان توسط ارتش  خلق چین ،کشته ،مجروح وبازداشت شده بود خبر از سرنوشت نامعلوم مردی دادند که با ایستادن در مقابل تانکهای ارتش می خواست سد راه حرکت آنان بسوی دانشجویان معترض گردد.

 روزنامه گاردین که به او لقب مرد تانگ داده بود خبر اعدام وی را 14 ساعت بعد از دستگیری به جهان مخابره کرد .روزنامه فیگارو هنوز هم مدعی است که او زندانی است ونیویورک تایمز از عدم پاسخگوی سران حزب کمونیست چین در مورد سرنوشت مرد تانگ بعد از دو دهه به افکار عمومی جهان خبر می دهد.

(تین آنمن)  قصه تلخ دگراندیشی شرقی و تصویر دراماتیکی از آنروی سکه توسعه ناپایدار در جامعه چین است،تصویر حزن انگیزی که با تمام ناراستی ها و بد کارکردیهایش در ایران امروز طرفداران سرسختی دارد.

باری گرچه در نگاهی ساده وعوام گرایانه توسعه ناموزون چین که مبتنی بر تمرکزشدید درحوزه های اقتصادی و غفلت و واپسماندگی خود خواسته در حوزه های سیاسی وفرهنگی است می تواند متدی کارآمد در کوتاه مدت بنظر آید اما مسلما چنین رویکردی در دراز مدت قادر به حفظ تعادل پایدار هیچ جامعه ای بویژه جامعه ای بزرگ به مانند چین نخواهد بود ،کما اینکه ناکارمدی چنین راهکاری را امروزه در چین ودیروز در شوروی به عینه دیدیم

از اینرو برخلاف طرفداران الگوی توسعه  آمرانه به ویژه از جنس چینی این مدل آن هم به شرط بومی شدنش تنها می تواند بعنوان یکی از بیشمار الگوهای توسعه مد نظرصاحب نظران کشورهای پیرامونی قرار گیرد ،گرچه بازهیچ ادله ای گواه بر این ادعا نیست که الگوی توسعه در یک جامعه بتواند سازوکاری منطقی برای برون رفت از مدار توسعه نیافتگی در جامعه ای دیگر باشد